2.Bölüm
Asıl şimdi ne yapacaklardı ellerinde avuçlarında’da yoktu çatısız kalmışlardı bu kış günü serhat için ayakta kalmak zorken şimdide yıkılan evleriyle ortada kalmışlardı.
Kolu komşu ne kadar üzülmüş gibi görünselerde içten içe off o keyif çekenlerde vardı Serhat feryat içinde ağlayan annesini bıraktı ve dağ duran babasının yanına geldi ve babasına bakınır durur yanında durdu.
-Baba şimdi ne yapacağız? ‘’babası oğlunun sorusunun cevanı bilmiyordu o yüzden sessiz kaldı.,,
– Baba annem çok kötü, ne yapacağız şimdi?
-Serhat bende bilmiyorum ,,.
Serhat için yıkılan bu ev tıpkı kendisi gibiydi artık ve artık ayağa kalkmanın zamanı gelmişti nereye kadar babasının gölgesinde kalacaktı ki iş başa düşmüştü ve babasiyla annesini orda bıraktı ve oradan Dereliye doğru gitmekte olan kamyonet sahibin den Rüstem’i durdurdu ve Rüstem, Serhat’i görür görmez durdu ve Serhat’a doğru bakıp.
-Serhat burda ne olmuş böyle?
– Hiç sorma Rüstem abi benide Dereli’ye götürür müsün ? ’’dedi ve Rüstem bu kalabalığın baktığı yıkıntıya oda dalmıştı.’’
-Rüstem abi… ‘’diye seslenmişti ve Rüstem kendine geldikten sonra Serhat ‘la birlikte yola yola çıktılar henüz oda bilmiyor ne yapacağını ama bu endişeli bakışlar içinde söz kadar bişey yapmadan oradan dönmeyecekti ki..!Artık zincirlerini koparmıştı gerçekten bu ev gibi yıkılıp kalmayacaktı…
Ayağa kalkamanın zamanı çoktan gelmişti çınar ağacının gölgesinde sonsuza kadar kalamazdı , artık .
Gün ışığında kendi gücüyle yürümeyi öğrenecekti.
