Sen gülünce, yürür kervanlar. Acıların diner, sarı saçlı çocuklar sevinir. Özgürlükçü düşününce
yansırsa yüzüne.
Yeryüzü güler sen hayata güzel bakınca. Aydınlar günler, ekinler sarı sarı başaklar verir. Acıların
diner.
Değişim geçirir doğa, değişir ekolojik yaşam senden feyiz alır. Emekçinin nasırlı elleri gamsız
çalışır gündüz gece. Senden umut olursa doğanın efendisine, insansın insanca yaşamak hakkındır,
adalet senin gücün olmalıdır.
Umut taşımak isteyen tüm insanlarımız, geleceğe daha iyi bir gözle
bakmak, yeni günün, kendisine halkına ümmetine ve tüm dünya insanına dua ederler. Ama kendi
ırkının çektiği acıları görmek istemezler. Böyle kendi özünden uzaklaşan ve kendisiyle yaşayanları
uzak gören bir düşünce tarzı dünyanın hiçbir yerinde yoktur, bizim halkımızın bir kesimi hariç.
Değişimden direnir, geleceğe umutla bakmaya, hasrettir ama göreceli baktığı için hep uzak durur ve
var olan kesimleri de dışlar. Böyle umutsuz vakaların olduğu bir coğrafyada yaşamak, her kesimi
sevmek gerekirken milliyetçi duyguların esiri olup çıkar ama milliyetçiliği de bilmez. Kendi duygularını
değil de başkasının düşüncesine mahkum olmuştur.
Demokrasi denilen her kesimin barış içinde ve her kesimin kendisini daha özgür hissettiği bir ülke
görmek dileğidir. Bu ülkenin varlığı gelecek kuşaklarımıza bırakacağımız bir mirastır. Mirasın temeli
kaostan uzak, bir biri ile barışık halkların, üstünlük düşüncesinin gitmediği paylaşımcı bir yaşam ilkesi
olmasıdır.
Asya’nın Karagözlü çocuklarının ve orta doğunun, içi içe girmiş tüm halkların sevincini ve özlemlerini
paylaşacağı bir ülke hayalini aşmamız gerekir. Bunu sağlarken her kesimden insanların bir arada
bulunacağı, buna kardeşlik projesi demek doğru olmaz, bu sevginin, paylaşımın ve bir birini iyi anlayan
demokratik yaşamı kabullenmek gerekir.
Bu yaşamda her kesimin hukuki ve adilane bir düsturu
taşımsı gerekir. Geçmiş acıları unutmak geleceğe umutları taşımak, geçmişten dersler çıkarmak
gerekir.
Geçmişin karanlık ve kas dolu günleri unutmak gerekir. Emek ve insanca yaşamın verdiği tüm
hakları kullanmak ve başka bir düşünceyi hegemonyasının altında tutmak olmamalıdır. Gülen
çocukların sevinç çığlıklarını duymak, sevinçlerine ortak olmak, kadın haklarına duyarlı ve kadını
mahkum kılmak olmamalıdır.
Doğanın sahibi değil onun bir canlısı olarak görmek gerekir. Gücünün yettiğine ezmek değil onu sevip korumaktır.
Geleceğini bir kesime teslim etmek olmamalıdır. Her şeye rağmen savaşın olmadığı, barışın ve özgürlüğün tüm yaşayan kesimlere verildiği bir ülkenin ferdi
olmak, gibi bir hayalimin gerçekleşmesi dileğimle.
